Sławomir Witkowski (ur. 1961) jest polskim malarzem, grafikiem, projektantem oraz profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. W latach 2008–2016 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Grafiki, a w latach 2016–2024 dziekana tego wydziału. Jego twórczość koncentruje się przede wszystkim na malarstwie, a w szczególności na ekspresyjnej figuracji jako sposobie konfrontacji z kondycją ludzką w ramach współczesnych systemów przemocy, wykluczenia, pamięci i władzy symbolicznej.
Działając na pograniczu malarstwa i grafiki, Witkowski rozwinął język wizualny oparty na silnym konturze, intensywnym kolorze, deformacji i ładunku psychologicznym. Jego obrazy poruszają się pomiędzy ciałem jednostki a kondycją zbiorową, między prywatnym napięciem a publiczną katastrofą. Zamiast oferować narracyjną ilustrację, konstruują gęste sytuacje moralne i emocjonalne, które wymagają powolnej lektury i skupienia.
W jego twórczości stale powraca temat niestabilności ludzkiej tożsamości pod presją — polityczną, społeczną, historyczną i egzystencjalną. Podejmowane przez niego cykle dotyczą takich doświadczeń, jak wojna, nadzór, destrukcja ekologiczna, marginalizacja społeczna, zrytualizowany strach czy rozpad wspólnoty. Jednocześnie jego praktyka pozostaje głęboko zakorzeniona w samym języku malarstwa: geście, materii, rytmie i napięciu między figuracją a rozpuszczeniem obrazu.
Jego prace były prezentowane w Polsce i za granicą na ponad 50 wystawach indywidualnych oraz ponad 150 wystawach zbiorowych, a także znajdują się w kolekcjach prywatnych i instytucjonalnych. Sztuka Witkowskiego bywa odczytywana jako forma etycznej groteski — współczesna odmiana ekspresjonizmu figuratywnego, w której dramatyczna obrazowość łączy się z krytyczną refleksją. Ta podwójna pozycja — artysty i akademika — ukształtowała praktykę zarazem wizualnie bezpośrednią i intelektualnie samoświadomą, opartą na przekonaniu, że malarstwo pozostaje poważnym narzędziem refleksji nad współczesnym doświadczeniem.